Weer aan het werk (om te leven)

Morgen mag ik weer aan het werk. En dat wordt ook wel weer tijd na ruim zes (!) weken verlof. Ik heb er ook zin in. De ‘batterijoplader’ laat al een tijdje het knipperende lampje zien als teken dat mijn batterij weer helemaal vol is.

Sinds mijn aankomst op Schiphol voel ik dat mijn leven direct weer een Amsterdams ritme heeft aangenomen waarvan het patroon voor een groot deel bepaald wordt door het bioritme van mijn lieve kinderen. Aan de ene kant een heerlijk vertrouwd gevoel, aan de andere kant ook een abrupte overgang vanuit het Italiaanse gevoel van vrijheid.

De meest gestelde vraag die ik krijg sinds ik terug ben is natuurlijk “Hoe was het?”. Ik merk dat ik het moeilijk vind om daar een pasklaar antwoord te vinden. Dat het in elk geval positief was, is duidelijk, maar waar ‘m dat in zit is moeilijk samenhangend onder woorden te brengen. Het vliegt alle kanten op: gevoel van vrijheid – vier weken in de buitenlucht – Italië – ontspanning/lege kop – inspanning – onbekend terrein – trots – de snelheid waarmee je de omgeving in je opneemt ….

Op het moment lees ik het boek De filosofie van de heuvel – Op de fiets naar Rome van Ilja Leonard Pfeijffer. Hij reisde in 2008 met veel minder voorbereiding ook naar Rome en komt gaandeweg tot een aantal observaties zoals:

• De ontdekking dat de weg belangrijker is dan de eindbestemming. Je kunt meer genieten van ‘de weg’ als je in staat bent de bestemming te vergeten;
• De mentale aspecten van het beklimmen van heuvels;
• Het gevoel bij het passeren van landsgrenzen;
• Het omgaan met tegenslagen zoals hotels die gesloten zijn;
• De heerlijke traagheid van het reizen per fiets;
• De ‘emotionele’ band die je opbouwt met je fiets;
• etc.

Voor mij is dit alles heel herkenbaar. Een rode draad in dit alles is dat je tijdens zo’n reis heel erg met jezelf bezig bent en ook kunt zijn. Het heeft daarmee iets heel egocentrisch. Waar je in het ‘normale’ leven veel meer geleefd wordt door je omgeving, kun je tijdens zo’n reis het gevoel (her)vinden om zelf meer ‘actief te leven’. Het was heerlijk om dit tijdens deze drukke periode in mijn leven een tijd lang te kunnen doen. En het vormt een stimulans om dergelijke momenten in het ‘dagelijks leven’ ook meer creëren, niet alleen voor mezelf, maar zeker ook met en voor Eveline, Julia en Fabian.

Voordat ik vertrok was ik al van mening dat ik niet ‘leef om te werken’, maar eerder ‘werk om te leven’. Dit is van een mening een overtuiging geworden. Dit gevoegd bij de stimulans om meer (actief) te leven en te laten leven vormt een prachtige opbrengst van deze reis naar Rome. Ik wens het jullie allemaal toe!

Video van de aankomst in Rome

Er zijn beelden uitgelekt van mijn aankomst in Rome! Daarbij wel een waarschuwing vooraf. Wat u via onderstaand YouTube-filmpje te zien krijgt zijn schokkende schokkerige beelden. De beeldkwaliteit is niet perfect, maar ik geef het je ook te doen om daar met spandoek, videocamera, bagage en vol emotie alleen in de regen te staan op het grote Sint Pietersplein. Voor mij was het een stuk makkelijker. Ik hoefde alleen maar een stukje te fietsen!

Foto’s van de reis

Tijdens de reis kon ik welgeteld één foto per blog publiceren. Maar ik heb er natuurlijk veel meer gemaakt! Hieronder zie je ze en (misschien makkelijker) ook een link naar het foto-album. De kwaliteit is niet altijd ‘je-van-het’. Van de iPhone kun je namelijk veel positiefs zeggen, maar niet over de camerafunctie.

Amsterdam (NL)

En binnen iets meer dan twee uur ben je van Rome naar Amsterdam gevlogen, van de zon naar de hagel. Een wel erg abrupte overgang. Het liefst was ik samen met Eveline met de trein teruggegaan om iets langzamer de terugreis te ondergaan, maar de internationale treinen voor dit weekend waren begin april al volgeboekt! Het werd dus vliegen met de fiets als bagage.

Maar eerst nog iets over de aankomst. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, had ik me een beeld gevormd van hoe de aankomst zou zijn. Het belangrijkste van dat beeld klopte: de Sint Pieter stond er nog en Eveline ook! Wat was er anders? De paus stond er niet, het regende en er waren ook nog een heleboel andere mensen die in een lange rij stonden om de St. Pieter binnen te mogen. Gek genoeg kwam dat niet in mijn scenario voor. In gedachten had ik me met hoge snelheid en soepele tred de Sint Pieter zien oprijden zwaaiend naar een eenzame Eveline op dat mooie grote plein. De realiteit was dat ik me voorzichtig door de rij wachtenden door moest wurmen om naar Eveline te rijden, die daar daadwerkelijk met een spandoekje stond met de tekst “Ik ben het einde”. Daarmee had ze dubbel gelijk!

Het was heerlijk om elkaar weer te zien en te voelen. En genieten van de stad Rome is niet echt een opgave. In de San Giovanni in Laterano wilden we nog even een kaarsje opsteken voor Herman, mijn vader. Dat werd uiteindelijk geen kaars, maar noodgedwongen een klein gloeilampje. En ik maar denken dat de RK-kerk zo veel waarde aan rituelen hechtte. Maar Herman zou er ook om hebben kunnen lachen. Zaterdagavond hebben we heerlijk gegeten in restaurant Taverna Trilussa in Trastevere. We tracteerden onszelf op een 5-gangen menu met bijpassende wijnen. Dat was heerlijk, al werd een en ander in een iets te hoog tempo opgediend. Kennelijk moest ons tafeltje diezelfde avond nog een keer omzet draaien.

Vanmorgen na het ontbijt met de trein naar het vliegveld. Daar kregen we te maken met een nieuw fenomeen: het inpakken en laten inchecken van een fiets. Met een uur, twee rollen bubbelplastic, een rol tape, een fietshoes en twee vieze handen is het verhaal wel verteld. De fiets, mijn echte maatje tijdens de reis, heeft de tocht naar het zich laat aanzien prima doorstaan.

En dan de aankomst op Schiphol. Dat was natuurlijk het leukste. Een prachtig welkomstcomité met Els, Nol, Peter, Arga, Thijs, Julia, Fabian en mooie heliumballonnen. Julia en Fabian stonden (net als ik) te stuiteren om elkaar weer in de armen te vliegen. Heerlijk! Met name bij Fabian zie ik echt verschil in zijn ontwikkeling. Dat mannetje krijgt hele leuke praatjes. Hij heeft het zelfs al over zijn eigen fietstocht naar Rome. En gelijk heeft hij!

Roma (I)

Rome! Eveline! Ik ben er! Nabeschouwingen komen op een later moment.

Mobile Blogging from here.

Trevignano Romano (I)

Ik ben in Rome! De provincie Rome welteverstaan. Meer specifiek zit ik bij te komen in het plaatsje Trevignano Romano aan het Lago di Bracciano op 48 km van het Sint Pietersplein.

De afgelopen twee dagen heb ik het erg zwaar gehad. Het parcours bleef pittig met veel kleine en grote hellinkjes en er stond beide dagen een vervelende zuidenwind (kracht 3-4). Ik merk ook dat mijn lijf begint te protesteren: pijnlijke knieën en stramme spieren.

Het moest dus met name van de geest komen de afgelopen dagen. En gelukkig is dat allesbehalve mijn zwakke plek! Je leert jezelf tijdens zo’n avontuur nog beter kennen, zeker op de momenten dat je het zwaar hebt.

Een van de conclusies voor mij is -en velen zullen dat herkennen- dat ik een rasoptimist ben. Ik bekijk de zaken van nature graag van de zonnige kant. Dat uit zich tijdens zo’n rit door negatieve gedachten (“moet ik nog zo ver?”) automatisch te verdringen door positieve (“ik ben al over de helft!”) en mezelf na weer een tussentijdse mijlpaal (bijv. het beklimmen van dat lastige bergje) uitbundig te complimenteren (“wat ben je toch een topper!”). Ik kan het iedereen aanbevelen!

Omdat de wet van de afnemende meeropbrengsten ook geldt bij het jezelf overladen met complimenten en roze brillen, moest ik aan het eind ook nog even uit een ander vaatje tappen. Dat werd visualiseren. Dit kende ik nog uit mijn trainingen voor de marathon van New York in 2004. Je vormt je in je hoofd een beeld van de finish op het St. Pietersplein of de aankomst op Schiphol en voor je het weet is het klimmetje alweer voorbij! Tot zover de lessen van managementgoeroe Dries.

Nog een dagje en dan kom ik gewoon aan in de stad Rome en zie ik Eveline weer! Eveline had het zelf over een spandoek, maar in mijn visualisatie kwam dat niet voor. Net zo min als Paus Benedictus trouwens, al zou ik het wel sympathiek vinden wanneer hij deze sponsor van diverse tussentijdse bezochte kerkjes en kerken even persoonlijk de hand komt schudden!

Mobile Blogging from here.

Amelia (I)

Na een (te) lange rit (105 km) met veel heuvels en een stevige wind tegen ben ik nu in Amelia. De tussenstop Spoleto viel een beetje tegen, omdat veel in de steigers stond of dicht was.

Ik ben lekker moe en heb geen zin om te bloggen. Laten we daarom de rollen eens omdraaien. Wie heeft er wat interessants beleefd en wil daarover vertellen?

Mobile Blogging from here.